Ali Hertica

Gjyqësori, në çfarëdo forme që të marrë, pasqyron drejtpërdrejt ose indirekt interesat e klasës në pushtet. Gjyqtarët janë caktuar për jetën në shumë vende në mënyrë që të jenë ‘të pavarur’. Kjo nuk është pavarësi nga klasa (diçka që është e pamundur në një shoqëri klasore), por pavarësi nga interesat afatshkurtra të partive politike dhe kapitalistëve individualë. Ata në këtë mënyrë mund të mbajnë lart pamjen se ata janë një gjyqtar neutral dhe vetëm zbatojnë ligjin. Ata mund të dënojnë elementët më të kalbur dhe të korruptuar të klasës kapitaliste. Për më tepër, ata mund të marrin vendime në interes të klasës kapitaliste si një e tërë. Një shtet kushtetues është, pra, forma më e zhvilluar e sundimit kapitalist, pikërisht sepse marrëdhëniet reale janë të veshura në një mantel të ‘neutralitetit’.

Prandaj është një iluzion të mendosh se është “neutral” ose që ne si lëvizje punëtore mund të mbështetemi te këta gjyqtarë. Ndonjëherë është e mundur të arrijmë fitore të vogla përmes sistemit juridik dhe gjithmonë duhet të përpiqemi ta bëjmë këtë kur të ndodhë kështu. Sidoqoftë, ne jemi kundër argumenteve për më shumë fuqi për gjykatësit ose testet e kushtetutës. Këto janë lutje për forcimin e shtetit kapitalist. Nëse një qeveri e ardhshme socialiste e majtë dëshiron të bëjë shpronësime, e drejta e pronësisë së aksionarëve do të shihet si më shumë se interesat e klasës punëtore për t’i dhënë fund anarkisë kapitaliste. Në një moment do të kemi sistemin ligjor kundër nesh.

Po në lidhje me çështjen e vendimeve të fundit të diskutueshme të gjykatës? Deklaratat mjedisore bazohen qartë në premtimet e mëparshme të bëra në shumë qeveri, shoqëruar me traktate që ata bënë me qeveritë e tjera kapitaliste në të kaluarën. Premtimet mjedisore janë një barrë për çdo qeveri nën kapitalizëm sepse ato do të bëjnë që klasa punëtore dhe klasa e mesme të paguajnë faturën dhe kjo nuk është e popullarizuar. Ky është shkaku i sulmit demagogjik të krahut të djathtë ndaj ‘çmendurisë klimatike’. Megjithatë, klasa kapitaliste e di se në planin afatgjatë, diçka duhet të bëhet në interes të tyre të përbashkët. Vendimi i gjykatës në çështjet Urgenda dhe azot, pra, ka diçka të dyfishtë. Isshtë një barrë e drejtpërdrejtë për qeverinë aktuale, por në një afat më të gjatë është një faktor stabilizues për peizazhin e fragmentuar politik. Në të vërtetë, qeveritë e ardhshme mund t’i referohen gjykimeve si një produkt i sistemit ligjor që nuk duhet të ndryshohe.

Fakti që këto lloj deklarimesh political politike ’po bëhen më shumë tani është një pasqyrim i krizës së sistemit politik, me copëzimin e tij të madh. Shumë parti tani janë të nevojshme për të formuar një qeveri dhe askush nuk dëshiron të djeg gishtat mbi një politikë jopopullore. Sistemi ligjor ofron një rrugëdalje për të “depolitizuar” politikat jopopullore dhe kështu të forcojë rregullin kapitalist. Prandaj perspektiva është se kjo do të ndodhë më shpesh me krizën politike në vazhdim, megjithëse kjo nuk do të thotë që ‘gjyqtarët marrin pushtetin’. Sundimtarët e vërtetë janë në të vërtetë në mbledhjet e aksionarëve dhe në bordet e kompanive të mëdha.

Sidoqoftë, ata nuk kanë asnjë alternative. Ata vetë janë avokatë të të njëjtit sistem kapitalist, vetëm me më shumë shtypje të shtetit dhe legjislacion racist. E tëra ato që mund të bëjnë është të vendosin njerëzit që punojnë kundër njëri-tjetrit për t’i larguar ata nga shkaku i vërtetë i problemeve të tyre.

Marksistët, nga ana tjetër, e dinë që sistemi ligjor nuk është neutral, por u shërben interesave të klasave. Në vend që të sulmojmë në mënyrë demagogjike një element të aparatit shtetëror kapitalist, ne sqarojmë se duhet të luftojmë për një ndryshim të të gjithë sistemit.

Loading...